شاید...

ﺁﺩﻡ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮﺍﯼ ﯾﮏ ﺑﺎﺭ ﻫﻢ ﮐﻪ ﺷﺪﻩ
ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺭﻓﺘﻪ ﻭ ﮔﻨﺪ ﺯﺩﻩ ﺑﻪ ﺯﻧﺪﮔﯿﺶ ﺭﺍ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺒﯿﻨﺪ!
ﻣﻬﻢ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﺠﺎ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﭼﻄﻮﺭﯼ!
ﺍﻣﺎ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﯾﮏ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺎﺷﺪ؛
ﺩﺭﺳﺖ ﻭﺳﻂ ﯾﮏ ﮐﺎﻓﯽ ﺷﺎﭖ
ﻧﻪ ﮔﻮﺷﻪ ﺑﺎﺷﯿﺪ ﻧﻪ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺩﯾﺪ!
ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻫﯿﭽﮑﺲ ﻧﻤﯽ ﻧﺸﯿﻨﺪ
ﻭ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺻﻨﺪﻟﯽ ﻫﺎﯾﺶ ﺧﺎﻟﯽِ ﺧﺎﻟﯽ ﺳﺖ!
ﺧﻼﺻﻪ ﺍﺵ ﮐﻨﻢ؛
ﺑﺎﯾﺪ ﺣﺮﻑ ﺑﺰﻧﯽ، ﮔﺮﯾﻪ ﮐﻨﯽ، ﻓﺤﺶ ﺑﺪﻫﯽ
ﺩﺍﺩ ﺑﺰﻧﯽ!
ﺍﻣﺎ ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﯾﮏ ﺑﺎﺭ ﻫﻢ ﮐﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﯾﺪ ﺣﺮﻑ ﻫﺎﯾﺖ ﺭﺍ
ﺑﺰﻧﯽ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺮﻑ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻫﯿﭻ ﻭﻗﺖ ﻧﮕﻔﺘﯽ ﻭ ﮐﯿﻨﻪ ﺷﺪ،
ﺷﺪ ﺑﻐﺾِ ﻻﻣﺼﺐ!
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺮﻑ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻫﺮ ﺷﺐ ﺍﺷﮏ ﺷﺪ ﻭ ﺭﯾﺨﺖ ﻭ
ﻣُﺮﺩ ...
ﺁﺭﯼ!
ﺑﺎﯾﺪ ﺣﺮﻑ ﺑﺰﻧﯽ
ﻭ ﻭﻗﺖ ﺑﮕﺬﺍﺭﯼ ﺗﺎ ﺍﻭ ﻫﻢ ﺣﺮﻑ ﻫﺎﯾﺶ ﺭﺍ ﺑﺰﻧﺪ؛
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺍﺩﻫﺎ، ﺑﺪ ﻭ ﺑﯿﺮﺍﻩ ﻫﺎ ﻭ ﻓﺤﺶ ﻫﺎ ﺭﺍ!
ﻧﻪ ﺗﻮ ﻗﻀﺎﻭﺕ ﻭ ﺩﻓﺎﻉ ﮐﻨﯽ ﻭ ﻧﻪ ﺍﻭ ...
ﺑﻌﺪ ﻫﻢ ﻭﻗﺘﯽ ﺣﺮﻑ ﻫﺎﯾﺘﺎﻥ ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺪ
ﻫﺮ ﮐﺴﯽ ﭘﻮﻝ ﭼﯿﺰﯼ ﮐﻪ ﺣﺘﯽ ﻧﺨﻮﺭﺩﻩ ﺭﺍ ﺣﺴﺎﺏ ﮐﻨﺪ!
ﭘﺎﻟﺘﻮ ﻭ ﮐﯿﻔﺶ ﺭﺍ ﺑﺮﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺑﺎﯾﺴﺘﺪ ﻭ ﭼﻨﺪ ﺛﺎﻧﯿﻪ ﻧﮕﺎﻩ
ﮐﻨﺪ، ﺧﯿﺮﻩ!
ﻭ ﻻﯼ ﺣﺲ ﻏﺮﯾﺒﮕﯽ ﺑﯽ ﺁﻧﮑﻪ ﺧﺪﺍﺣﺎﻓﻈﯽ ﮐﻨﺪ ﺁﺭﺍﻡ
ﺑﺮﻭﺩ ...
ﺁﺩﻡ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﯾﮏ ﺑﺎﺭ ﻫﻢ ﮐﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﯾﻦ ﮐﺎﺭ ﺭﺍ ﺑﮑﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺷﺎﯾﺪ ﯾﮏ ﻋﻤﺮ ﺭﺍﺣﺖ ﻭ ﺑﯽ ﮔﺮﯾﻪ ﺷﺐ ﻫﺎ
ﺑﺨﻮﺍﺑﺪ ...
ﻣﻦ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻢ؛
ﺗﻮ ﺷﺎﯾﺪ ﺑﺘﻮﺍﻧﯽ ﺭﻓﯿﻖ

+ نوشته شده در چهارشنبه سوم آبان ۱۳۹۶ ساعت 18:34 توسط parisa |